بسمه تعالی

کشاورزی در محیط شهری

3.      دلایل رویکرد به کشاورزی شهری

افراد علاقمند به پرورش گل و گیاه ، با انگیزه های متفاوت به کشاورزی شهری می پردازند. برخی افراد به منظور سرگرمی و زیبا سازی محل زندگی خود گلخانه های کوچکی ایجاد می کنند. این گلخانه ها می توانند پیش زمینه ای برای ایجاد گلخانه های بزرگتر و عمومی باشند. برخی افراد نیز به منظور ایجاد یک کسب و کار کوچک در خانه (Small Business) اقدام به پرورش گل و گیاه می نمایند.

تهیه سبزیجات و محصولات گیاهی سالم و ارزان، دیگر انگیزه کشاورزان شهری است که روز به روز جذابیت و مقبولیت بیشتری می یابد. محصولات باغ های خانگی نه تنها می تواند در خانه مصرف گردد بلکه امکان فروش محلی آنها وجود دارد. با توجه به کاهش زمینهای قابل کشت در مناطق روستایی و محدودیت منابع آب، کشاورزی شهری می تواند در تهیه غذای افراد یک راه موازی یا حتی جایگزین باشد.

هانا توومیستو، دانشیار دانشگاه هلسینکی می گوید: طراوت و تازگی محصولات یکی از مزایای استفاده از کشاورزی شهری است (در واقع، بسیاری از شرکت های کشاورزی شهری، از جمله Plenty، Lufa Farms و Farm.One ، بر طراوت به عنوان مزیت فروش تمرکز می کنند)، طراوت فقط برای برخی از انواع محصولات مانند برگ های سالاد و میوه های نرم مهم است. تقریبا مزایای کمی در پرورش محصولات کمتر خراب شدنی، مانند دانه ها و غلات، در مکان های شهری وجود خواهد داشت.

به نظر پیتر ووتون رید، مدرس ارشد فناوری در دانشگاه آبریزوست، مزیت دیگر کشاورزی شهری، استفاده از مواد غیر قابل استفاده یا جریانهای پساب به عنوان ورودی برای مزرعه است. از جمله فرآیندهای قابل توسعه بازیافت مواد مغذی توسط فن آوری هضم بی هوازی، تولید حشرات، تولید میکرو جلبک (هر دو برای تولید پروتئین) و استفاده از گرما و CO2 برای تولید برق است. دیامندیس و کوتلر اظهار می دارند که انرژی مورد نیاز برای راه اندازی مزارع شهری با نور مصنوعی می تواند از فاضلاب، جریان زباله ای که به آسانی در مناطق شهری به دست می آید، استخراج شود. یکی دیگر از شرکت هایی که از جریان منابع شهری استفاده می کنند GroCycle است. این شرکت از بازمانده قهوه در رستورانها و کافه ها به عنوان بستر رشد قارچ استفاده می کند. محل رشد قارچ یک ساختمان اداری خالی است. این کار در مناطق روستایی کمتر عملی است زیرا در زمان حمل بازمانده قهوه به مکان کشت، قارچها به سرعت رشد می کنند.

قسمت عمده ای از کشاورزی شهری در محیط بسته انجام می شود. برخی از مزایای کشاورزی در محیط بسته عبارتند از: شرایط کار بهتر (به عنوان مثال شرایط محیطی بهتر نسبت به کار خارج از منزل)، کنترل بیشتر بر آفات و بیماری ها، بهبود ایمنی مواد غذایی، آسیب پذیری کمتر نسبت به آب و هوای نا مساعد، توانایی تولید در تمام طول سال، کاهش انتشار آلاینده ها مانند مواد مغذی اضافی، سموم دفع آفات، خاک و پس آب، و توانایی تنظیم طعم و کیفیت محصول با تنظیم شرایط رشد. این مزایا در کشاورزی برون شهری نیز می تواند وجود داشته باشد، اما به دلیل هزینه های زیاد در سطح وسیع کشاورزی برون شهری در محیط باز انجام می گردد.

علاوه بر منافع شخصی، کشاورزی شهری دارای منافع عمومی است. از جمله منافع عمومی کشاورزی شهری کاهش تخریب محیط زیست است. کشاورزی شهری به دو دلیل موجب کاهش انتشار گازهای مضر می گردد. نخست به دلیل نزدیک شدن محل کشت به محل مصرف محصول، سوخت مصرفی جهت حمل و نقل کاهش می یابد. دوم به دلیل کشت محصول در محل زندگی افراد انرژی مصرفی جهت گرمایش و سرمایش محل، همان انرژی مصرفی برای زندگی افراد است و احتیاج به صرف انرژی مجزا وجود ندارد (البته مورد دوم برای گلخانه های مستقل و محلهای روباز صدق نمی کند).

دیگر مزایای  زیست محیطی کشاورزی شهری عبارتند از: ایجاد مناطق سبز در نقاط مختلف شهر و در نتیجه کاهش آلودگی هوا، ایجاد تنوع زیستی در شهرها، کاهش ضایعات مواد غذایی به دلیل نزدیکی محل کشت به محل مصرف، افزایش بهره وری از مصرف آب، و استفاده از زباله شهری به عنوان کود و منبع انرژی تجدیدپذیر.

طرفداران کشاورزی شهری ادعا می کنند که این روش دارای اثرات اجتماعی مثبت برای افراد جامعه است. منافع ذکر شده عبارتند از: افزایش دسترسی به میوه ها و سبزیجات تازه با هزینه کمتر، ایجاد انسجام اجتماعی، کاهش استرس و بهبود سلامت روان، ایجاد فرصت های شغلی و آموزش برای افراد.

مت برنارد، مدیر اجرایی روشهای هیدروپونیک، می گوید: میوه ها و سبزیجات را می توان با کاهش هزینه های حمل و نقل ارزان تر کرد  و به این ترتیب افراد بیشتری قادر به خرید آن ها خواهند بود.

با نزدیک شدن محل کار به خانه و حتی در کنار خانواده، سرپرست خانواده فرصت بیشتری را درکنار خانواده می گذراند. این مسئله در طولانی مدت موجب رشد و کاهش معضلات اجتماعی خواهد شد. از طرف دیگر نزدیکی محل کار به خانه کاهش هزینه رفت و آمد و افزایش زمان مفید کاری را به دنبال دارد. همچنین کار و زندگی در کنار گیاهان بسیار آرامش بخش است و اثر مثبت بر روی سلامت روان افراد دارد.

ایجاد اشتغال پایدار و درآمد مکفی یکی از آرمانهای هر اجتماع است. کشاورزی شهری می تواند با صرف هزینه اندک منجر به ایجاد اشتغال پایدار برای تعدادی از افراد هر جامعه گردد. با توجه به نیاز روز افزون جوامع شهری به تامین غذای سالم و تازه در محل زندگی افراد، کشاورزی شهری روز به روز رونق بیشتری خواهد یافت. در کنار ایجاد اشتغال برای افراد، دانش آموزان و دانشجویان می توانند در مزارع شهری دوره های آموزشی لازم را طی کنند و حتی وارد محیط کار شوند.

در اکثر شهرهای بزرگ، باغ هایی متعلق به شهرداری وجود دارند که به افراد جهت نگهداری و استفاده اجاره داده می شوند. همچنین در هر محله بوستان یا باغ های محلی وجود دارند که توسط کلیه افراد آن محل مورد استفاده قرار می گیرد. حتی برخی از مدارس برای دانش آموزان فرصتهایی برای مشارکت در کشاورزی شهری ایجاد می کنند.

مزرعه-شهر Gorgie  در ادینبورگ، انگلستان، یک مزرعه شهری است که برای ترویج و آموزش کشاورزی شهری، ایجاد فرصت های داوطلبانه و انکشاف اجتماعی طراحی شده است. برای بازدید کنندگان ورود به این مجموعه آزاد است و برای افراد تورها و کارگاه های آموزشی ارائه می گردد. دراین مزرعه علاوه بر نمایش روشهای تولید و فروش میوه و سبزیجات به مغازه ها و رستوران های محلی، روش های سنتی دامداری آموزش داده می شود. این مزرعه یک موسسه خیریه است و به جای آنکه از طریق تولید مواد غذایی افزایش سرمایه دهد محصولات را اهدا می کند.

در حالی که با توسعه برخی از انواع کشاورزی شهری ممکن است فرصت های شغلی ایجاد شود، مزارع شهری اتوماتیک با تعداد کارگر محدود اداره می شوند و مشاغل زیادی ایجاد نمی کنند. با این وجود، شرکت های خصوصی را می توان برای ارائه فرصت های آموزشی، دسترسی به فضای سبز و سایر مزایای اجتماعی به کار گرفت.

زیبایی شناسی یکی از مزایایی است که فقط در نوع خاصی از کشاورزی شهری وجود دارد. آنا بریژیت میلفورد، دانشمند و محقق در بخش تولید مواد غذایی و جامعه در NIBIO، در حال مطالعه در مورد گلخانه های روباتی، در برگن نروژ است. او میگوید: “گلخانه ای روی پشت بام (بام سبز) میتواند، اگر خوب طراحی و ساخته شود، به یک شهرت زیبایی شناختی برای یک شهر تبدیل شود و این ارزش اجتماعی زیادی دارد”.  مزارع تجاری ممکن است برای عموم قابل بازدید باشند اما اهداف زیباشناختی مزرعه ممکن است با دستیابی به شرایط مطلوب رشد گیاهان در تناقض باشد.

کشت قارچ در محیط بسته – مزرعه-شهر  Gorgie : نمونه ای از کشاورزی شهری ، عکاس : Kim Traynor،

4.      دشواریها و کاستی های کشاورزی شهری

به گفته میلفورد، به دلیل هزینه های اضافی مورد نیاز برای ایمن سازی گلخانه های روی بام و همچنین هزینه های بالاتر شهری در مقایسه با مزارع روستایی، از لحاظ اقتصادی گلخانه های روباز برای روی بام مقرون به صرفه نیستند. با این حال، نمونه هایی موفقیت آمیز وجود دارد: شرکت مزارع لوفا، که گلخانه های تجاری سرپوشیده در کبک را اداره می کند، ادعا می کند که صاحب یک کسب و کار سودآور است.

کشاورزی در محیط بسته منجر به استفاده از روشهای کشاورزی با محیط کنترل شده (Controlled Environment Agriculture)  می گردد. این روشها شامل کنترل دما، رطوبت و شدت و طیف تابش نور (مانند نور LED با طول موج تنظیم جایگزین یا مکمل نور خورشید) می شوند که بازدهی رشد را افزایش می دهند. آنچه این روش ها مشترک است توانایی بیشتر برای کنترل محیط رشد گیاهان، نسبت به تولید در فضای باز است.

با این حال، با توجه به شرایط آب و هوایی، در محیط بسته استفاده از انرژی و منابع مورد نیاز می تواند زیاد باشد. به عنوان مثال، گوجه فرنگی هایی که در گلخانه های فرانسه عمل می آیند به دلیل صرف هزینه گرمایش گلخانه، نسبت به گوجه فرنگی های وارداتی از مراکش، که در گلخانه های بدون گرمایش رشد کرده اند، حتی پس از محاسبه هزینه حمل و نقل، گرانتر هستند.

مارک بمفورد، مدیر برنامه غذای پایدار ییل، با اشاره به سیستم های محیط بسته با تکنولوژی نسبتا بالا، می گوید: ” کشاورزی در محیط کنترل شده یا CEA  به ازای هر واحد تولید ناخالص برای یک محصول هزینه انرژی بیشتری دارد، که در بیشتر تحلیل ها به معنی هزینه های بالاتر زیست محیطی است.” بمفورد در چندین پروژه راه اندازی مزارع CEA به عنوان مشاور حضور داشته است و به طور کلی اشاره می کند: “نتایج این پروژه ها نشان می دهد اثرات زیست محیطی CEA به عنوان چالشی برای دستیابی به بهره وری خواهد بود.”

بومفورد نتیجه گیری می کند که CEA دارای مزایایی مانند ایجاد شرایط کار بهتر با ایمنی بیشتر و اشتغال فصلی پایدار است، اما پیشنهاد می کند CEA برای سیستم های یک طبقه در زمین های روستایی نسبتا ارزان و با نور کافی، و مزارع چند طبقه در زمین های گرانقیمت شهری مانند مزرعه معروف آسمانخراش اینچئون، به کار گرفته شود.

شرکت Berlin Infarm سیستم های مدرن و اتوماتیک کشاورزی را طراحی می کند که در مکان هایی نزدیک به مصرف کنندگان مانند فروشگاه های بزرگ، رستوران ها، کافه ها و مدارس استفاده می شود. سیستم های Infarm می تواند نه تنها در داخل، بلکه  در مکانهای عمومی نیز نصب گردد.

Infarm ادعا می کند که یک واحد کشاورزی در فروشگاه، از لحاظ ظرفیت تولید معادل 250 متر زمین کشاورزی با 5 درصد مصرف آب و 25 درصد مصرف کود و بدون آفت کش است. مقدار مصرف انرژی و نحوه تامین CO2 شفاف نشده است.

این سیستم ها توسط سیستم کنترل مرکزی Infarm ، به لحاظ شدت و طیف نور مناسب، درجه حرارت، pH و سطوح مواد مغذی برای محصولات مختلف، از راه دور کنترل می شوند. خرده فروشان و افرادی که واحدهای پرورش محصول را خریداری یا اجاره می کنند، به غیر از برداشت محصول، نیاز به کار دیگری ندارند.

با توجه به سهولت نسبی اتوماسیون در سیستم های محیط بسته، سوالاتی درباره کنترل فرآیندها و مالکیت فن آوری و دانش مطرح شده است. به عنوان مثال، Infarm تمام واحد های توسعه ای خود را از راه دور کنترل می کند. اریز گالونسکا می گوید که این سیستم “مردم را مجبور می کند تا مالکیت مواد غذایی خود را مجددا به سیستم پشتیبان واگذار کنند.” در واقع این بدان معناست که تولیدکنندگان دیگر نمی توانند تخصص خود را در شناخت و پاسخ به نیازهای گیاه توسعه دهند. مقدار زیادی از جزئیات تکنولوژی سیستم (مانند روشهای کشت هیدروپونیک)  از طرف فروشنده و پشتیبان سیستم به اشتراک گذاشته نمی شود زیر در ظاهر ضرورتی برای آن وجود ندارد.

اگر تقاضای کار به جهت توسعه اتوماسیون کاهش یابد، پیامدهای اقتصادی نامناسبی بوجود خواهد آمد. به عنوان مثال برخی از کشاورزان انگلستان نگران آن هستند که اتوماسیون باعث گردد مردم از مشارکت در مشاغل یا ایجاد ثروت منصرف و تا حدودی ناامید گردند. در واقع تمرکز ثروت در دست کسانی خواهد بود که بر فن آوری تسلط دارند.

“ووتون برد” می گوید: کشاورزی فراگیر و سراسری به معنی امکان کنترل کامل محیط زیست برای تغییر عطر و طعم، مشخصات تغذیه ای و سایر ویژگی های گیاهان و مواد غذایی است. با این حال، رعایت معیارهای زیست محیطی و بهداشت عمومی، منجر به فقدان دسترسی عمومی می شود و این موضوع بعضی از مزایای اجتماعی کشاورزی شهری و خانگی را که توسط مروجان آن بیان شده، خنثی می کند. “ووتون برد” تفاوت بین ادراک عمومی و واقعیت هایی را که اتفاق می افتد را یادآوری می کند و می گوید: مردم مفهوم آسمان خراش های شهری و تولید مواد غذایی در محل زندگی خود را ذدرک می کنند، هر چند امکان پذیری آن از لحاظ اقتصادی به اثبات نرسیده است.

سوال دیگرددر مورد قابلیت اطمینان است؛ در حالی که “ووتون برد” اشاره می کند که کشاورزی در سرتاسر جهان تابع تغییرات آب و هوایی، بی ثباتی سیاسی، معاملات تجاری و پیچیدگی های زنجیره تامین است، ممکن است سیستم های محیط بسته پیشرفته با کنترل اتوماتیک، به جای تخریب فیزیکی، دچار اشکالات  الکترونیکی یا دستکاری مخرب سیستم های کنترل شوند. آیا این خطرات بالاتر از خطرات آفات و تغییرات آب و هوایی شدید در سیستم های فضای باز نیست؟

برخی از شرکت های تجاری برای تبلیغ سیستم های محیط بسته ادعا می کنند، نسبت به سیستم های فضای باز آزاد مواد آلاینده کمتری به محیط زیست وارد می کنند. به عنوان مثال، Hydroponics launching Plenty می گوید سیستم آن شرکت از فرو رفتن آلاینده ها به خاک و آب های زیرزمینی و در نتیجه مواد غذایی به طور کامل جلوگیری می نماید. با این حال، بومفرد نشان می دهد که مقایسه کشاورزی با محیط کنترل شده (CEA) با کشاورزی متعارف واقعا منصفانه نیست، مگر اینکه محصولات در شرایط یکسان مقایسه شوند.

تولید کنندگان مزرعه قابل حمل ادعا می کنند که یک سیستم، با سطحی حدود 30 متر مربع، می تواند در یک سال به اندازه دو هکتار زمین کشاورزی محصول تولید کند (احتمالا منظور مقایسه وزنی بوده است) و مصرف آب آن 90 درصد کمتر از کشاورزی معمولی است. به گفته Farms ، هزینه خرید سیستم 85،000 دلار و سالانه 13،000 دلار هزینه دارد (شامل برق، آب و مواد مصرفی روزانه).

تولید کننده مزرعه قابل حمل قسمتی از اطلاعات مورد نیاز برای تحلیل کارآیی را ارئه کرده است (هرچند این اعداد با توجه به شرایط آب و هوایی تغییر می کند): در هر هفته، 875 کیلووات ساعت برق، 160 لیتر آب مصرف و 15-20 ساعت کار انجام می شود. نتیجه آن تولید 75 دلار مواد مغذی است (به طور مثال  52 کیلوگرم کاهو و یا 23 کیلوگرم اسفناج).

در کشورهایی که تولید برق از طریق نیروگاههای سوختی انجام می شود، مقدار CO2 تولید شده در اثر مصرف برق ذکر شده ممکن است تا 30 برابر، نسبت به کشت در مزرعه، بیشتر باشد. هر چه نسبت برق سبز بیشتر باشد آلودگی ایجاد شده کمتر است. البته قسمتی از آلودگی ایجاد شده در اثر حمل محصول به محل استفاده، از این نسبت کم می شود که چندان زیاد نیست.

بنابراین مزرعه قابل حمل دارای برخی از مزایا، مانند مصرف آب اندک است، اما کاهش آلودگی هوا لزوما یکی از آنها نیست.

در نتیجه باید توجه کرد که روشهای کنترل محیطی ممکن است دارای مزایایی باشند اما نباید در مورد کارآیی آنها اغراق شود.

5.      جمع بندی

انواع مختلفی از کشاورزی شهری وجود دارد که بسته به مکان و شرایط آب و هوایی هر منطقه مورد استفاده قرار می گیرند. امروزه آنچه در شهرها به عنوان کشاورزی شهری مطرح می گردد، کشاورزی درمحیط بسته و با استفاده از کشت عمودی است. دلیل این مطلب کمبود فضا در شهرهای امروزی و درنتیجه افزایش هزینه زمین و امکانات است. بنابراین در این مقاله سعی شد با تاکید بر روشهای کشت عمودی در محیط بسته، ضمن معرفی روشهای مختلف مزایا و معایب کشاورزی شهری مورد بررسی قرار گیرد.

مزایای کشاورزی شهری (به طور معمول در محیط بسته و توسط روش کشت عمودی) به صورت زیر خلاصه شده است:

– کشت و تولید غذا 24 ساعت در روز، 365 روز در سال،

– حفاظت از محصولات در برابر آب و هوای غیر قابل پیش بینی و مضر،

– استفاده مجدد از آب جمع آوری شده از محیط داخلی و صرفه جویی در مصرف آب،

– استفاده از فاضلاب شهری به عنوان کود و جهت تولید انرژی،

– استفاده کمتر از آفت کش ها و کود،

– زیبا سازی محیط شهری و خانه،

– ایجاد شغل برای ساکنان شهر و محله،

– اثر مثبت روحی و روانی بر شهروندان،

– افزایش زمان مفید کاری به جهت نزدیک شدن محیط کار به خانه،

– ایجاد امکان استفاده از محصولات تازه و سالم با قیمت مناسب،

– کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی،

– کاهش ضایعات محصول به دلیل حمل و نقل یا ذخیره سازی.

کشاورزی شهری در موارد زیر به بهبود سلامت جوامع شهری کمک می کنند:

  1. ایجاد فضای سبز شهری

کشاورزی در شهرها چیزی شگفت انگیز را فراهم می کند – فضای سبز بیشتر. فضای سبز به شیوه های گوناگون به سلامت اکوسیستم شهر کمک می کند. سبزیجات تجدید پذیر زیبایی  شهر را اضافه می کند، رواناب پس از بارش باران را کنترل می کند، فضایی دل انگیز و آرام برای جامعه فراهم می کند، و با کاهش CO2 از طریق فتوسنتز، با اثر گلخانه ای مقابله می کند.

  1. افزایش استفاده از فن آوری و تکنیک های نوآورانه

به دلیل فقدان زمینهای وسیع کشاورزی در شهرها، کشاورزان شهری همواره به دنبال یافتن راه حل های خلاقانه برای مقابله با چالش هایی مانند زباله، کمبود فضا، منابع و انرژی هستند. از این رو، نوآوری های کارآمد تر برای بهبود کیفیت و کمیت غذایی، که می توانند با کمترین منابع تولید شوند، ایجاد می شود (به عنوان مثال، سیستم های عمودی Aquaponic از تجربه در لانگ بیچ حاصل گردید که کارآیی آن 3-4 برابر تولید کشاورزی سنتی است و استفاده از آب به طور قابل توجهی کمتر می گردد).

  1. ایجاد شغل

از باغ های پشت پنجره تا فضاهای بزرگ کشت شهری، فرصت هایی را برای مشارکت جامعه ایجاد می کنند. مؤسسات شهری فرصت های شغلی (و داوطلبانه) را در شهرهای بزرگ ایجاد می کنند که در آنها فقر و گرسنگی مسائل پایدار هستند. افزایش کسب و کارهای کوچک، اقتصاد محلی را تحریک و از ایجاد مشاغل در جایی که مردم زندگی می کنند، جامعه حمایت می کند.

  1. رشد اقتصادی

با توجه به نزدیکی مزارع شهری به مصرف کنندگان، بدون یک شبکه توزیع پیچیده، کشاورزان به بازار مصرف متصل می شوند و می توانند به سرعت به تقاضا پاسخ گویند و به حداکثر سود دست یابند. با افزایش درآمد در سراسر منطقه، اقتصاد محلی تحریک می شود و کسب و کار رونق می گیرد. علاوه بر این، به دلیل تثبیت هزینه های تولید و فروش و در بسیاری موارد، عرضه محصولات با تخفیف و یا حتی رایگان، به نفع کل جامعه و حمایت از جمعیت کم درآمد حرکت می شود.

  1. هدف و انگیزه مشترک

باغ ها بیش از غذای سالم و خوشمزه ایجاد می کنند. کشاورزی شهری مردم را با یک علاقه مشترک، یعنی نیاز به تغذیه، در کنار یکدیگر جمع می کند و اتحاد به ارمغان می آورد. سلامت و پیشرفت یک جامعه در افزایش ظرفیت آن برای ایجاد محیطی است که واقعا ساکنان آن را حفظ می کنند. اکثر پروژه های کشاورزی شهری نیاز به سطح بالایی از سازمان های اجتماعی دارند.

  1. بهداشت عمومی

با افزایش جمعیت شهرها مردم از سوء تغذیه و انواع مسائل مربوط به سلامت رژیم غذایی رنج می برد. آوردن کشت مواد مغذی به جوامع محلی دارای مزایای مستقیم مرتبط با سلامت است؛ از جمله کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی، چاقی و دیابت. فعالیت افراد در باغ شخصی یا عمومی فرصتی برای ورزش و برقراری ارتباط عمیق تر با کشاورزی است.

  1. کیفیت مواد غذایی

مقیاس کوچک بازارهای محلی به کشاورزان اجازه می دهد که انواع منحصر به فردی از محصولات تولید کنند. این مزارع تنوع زیستی را با پرورش گونه های موروثی یا گیاهانی که پایداری کمتری دارند، حفظ می کنند.

  1. امنیت غذایی

در حالی که در اکثر مناطق کمبود غذا وجود ندارد، اما دسترسی به تمام مواد در مناطق شهری معمولا دشوار است. در برخی شهرها مردم امکان دسترسی به غذای مقرون به صرفه و سالم ندارند. کشاورزی شهری کمک می کند تا با کاهش قیمت غذای سالم، با حذف واسطه و بهبود فرصت برای اعضای جامعه، این امر بهبود یابد.  بسیاری از مزارع شهری به منظور حمایت از جوامع نیازمند، از طریق اهداء مستقیم یا با ارائه بسته های کامل غذایی، روشهای خیرخواهانه را اتخاذ می کنند.

  1. آموزش و پرورش

با آموزش کشاورزی پایدار به کودکان و بزرگسالان به طور یکسان، سلامت سیستم های غذایی آینده افزایش می یابد.

  1. کاهش تولید گازهای گلخانه ای

با محلی سازی تولید در مزارع شهری، میزان قابل توجهی از مصرف سوخت فسیلی که برای حمل، بسته بندی و فروش مواد غذایی استفاده می شود، کاهش می یابد. اما باید مراقب بود که مصرف بی رویه برق و سوخت برای تولید مواد غذایی باعث از بین رفتن یا معکوس شدن این مزیت نشود.

منابع:

  1.   Spotlight on Urban, Vertical and Indoor Agriculture By Helen Breewood, originally published by Food Climate Research Network. January 22, 2019
  2. Maximum Yield
  3.  The Ecology Center — March 1, 2016
  4. John Spacey, October 13, 2017
سایت bargcheh.ir ، در جهت اهداف آموزشی و توسعه ای خود اقدام به تهیه و گردآوری مجموعه ای از مقالات در این زمینه نموده است که امیدواریم مورد توجه و استفاده هم وطنان قرار گیرد. در این مجموعه به تمام سوالات پاسخ داده نخواهد شد، اما مطالب عنوان شده ضمن ارائه اطلاعات اولیه محرکی برای مطالعه و تفکر در این زمینه مهم خواهد بود. لطفا ما را از نظرات خود آگاه سازید.